Świt na kopcach, czyli magia Podgórza o poranku

W Krakowie są chwile, które nie dopuszczają snu do powiek. Przestawiają budzik na abstrakcyjną godzinę, każą ubrać się ciepło i wyjść na spotkanie z czymś, co równie dobrze mogłoby być snem, a jednak wydarza się naprawdę, dla tych, którym chce się wyjść przed szereg. Takie są właśnie Podgórskie Wschody Słońca, organizowane co roku przez Stowarzyszenie PODGORZE.PL, tyleż wydarzeniem, co doświadczeniem nastawionym na przeżycie i sprawdzenie legendy, która od lat pobudza wyobraźnię mieszkańców Podgórza.

Wydarzenie jest proste w swej formie, lecz majestatyczne w swoim przesłaniu. Przed świtem, o godzinie 4:15, na Kopcu Krakusa zbierają się entuzjaści, sceptycy, amatorzy mitów i spacerowicze z przypadkowo nieprzespanych nocy. Każdego roku zadają sobie to samo pytanie: czy to prawda, że właśnie tego dnia, z Kopca Krakusa można zobaczyć słońce wschodzące dokładnie nad Kopcem Wandy? Wieczorem z kolei czy z Kopca Wandy ujrzymy zachód słońca nad Kopcem Krakusa?

Zgodnie z planem, 4:16 to czas powitania, chwili zatrzymania się w skupieniu. Wokół atmosfera podniecenia miesza się z niedopowiedzeniem, bo przecież nadchodzący wschód to zawsze niewiadoma, test wiary w opowieść. Najważniejszy moment następuje o 4:30: wspólne odliczanie i powitanie słońca. Wiadomo, że dla wielu to nie tylko poszukiwanie zjawiska przyrodniczego, lecz także wyprawa w głąb własnej wyobraźni, dotknięcie mitu, który od pokoleń nadaje sens miejscom znanym z miejskich ścieżek.

Chwilę później, o 4:32, na uczestników czeka drobny poczęstunek – być może symboliczny posiłek, który łączy ludzi, zanim rozjadą się do codziennych zajęć. Zaraz potem, o 4:33, następuje wręczenie certyfikatów dla tych, którzy podjęli wyzwanie wczesnego poranka. O 5:00 przychodzi czas na sprzątanie. drobny, lecz istotny gest dbania o przestrzeń, która tyle tej nocy dała z siebie mieszkańcom.

Te kilka godzin na kopcu, na styku nocy i dnia, opowiada też o potrzebie szukania łączności: z legendą, ze wspólnotą, z samym sobą. Być może właśnie takich momentów potrzebujemy w mieście, by nie zgubić poczucia zakorzenienia. A może, z każdą kolejną edycją, pojawi się ktoś, w kim legenda zostanie na dłużej. I znów, następnego roku, ktoś nastawi budzik na szaloną godzinę przed świtem i ruszy ścieżką prowadzącą ku wschodowi, szukając czegoś, co wymyka się prostym wyjaśnieniom.